Sfeerverslag politiek café Buskruit van 20 mei jongstleden

Woensdagavond 20 mei 2015, de sfeervolle klanken van de muziek van Kris van Son weten de aanwezige gasten van Kim’s kroeg stil te krijgen en de kroeg voor even te veranderen in een huiskamer. Hierna een mooi moment voor vaste presentator Kevin om de 34e editie van Buskruit! te openen. Er staan veel mooie dingen op het programma dus we gaan snel van start.

Henri Swinkels
Allereerst maken we kennis met Henri Swinkels, de nieuwe gedeputeerde voor de SP in Noord-Brabant. Hij wordt ook wel ‘de grote onbekende’ genoemd. Hij was echter al actief als fractiemedewerker in de tweede kamer en in de gemeenteraad van Vught. Hij maakt nu dus de overstap van volksvertegenwoordiger naar bestuurder.

Swinkels zal de portefeuille cultuur en leefbaarheid onder zijn hoede krijgen. Dit is van alle portefeuilles degene waarin het meeste contact met ‘echte mensen’ plaatsvindt. Doordat hij nieuw is in het provinciebestuur heeft hij een frisse blik. Natuurlijk is het zo dat veel dossiers al vrij vast liggen (vanuit vorige periodes), maar Swinkels zal zeker zijn best doen om nieuwe accenten in deze dossiers aan te brengen. Vrijdag 22 mei zal hij geïnstalleerd worden en we wensen de gedetineerde (zoals zijn kinderen hem nu noemen) veel succes.

Bonuscultuur
Van iemand die de provinciale staten in gaat, naar iemand die deze gaat verlaten: Fráncy van Iersel, gemeenteraadslid voor de SP in Tilburg. Zij geeft een toelichting op de actie Er is genoeg voor iedereen en gaat met Fred Polhout van FNV Finance in gesprek over de bonuscultuur.

Een bonus krijgen als je je werk doet, zonder dat hierover afspraken staan in je contract. Dat is toch vreemd stelt Polhout. En dat terwijl, zoals Van Iersel stelt, er aan de andere kant van het mensen in armoede leven. Er is dus genoeg voor iedereen, maar het wordt nu op de verkeerde manier verdeeld.

Voor Polhout zit de uitdaging erin om bonussen aan de kaak te stellen zonder er persoonlijke belangen bij te betrekken. Het streven is om het verschil tussen het hoogste en het laagste loon binnen een bedrijf (drastisch) te verkleinen. Zo is er nu nog wel eens sprake van een verschil van factor 20, terwijl idealiter de hoogste lonen maximaal drie tot vier keer hoger zouden zijn dan de laagste lonen. Natuurlijk leiden dit soort onderhandelingen wel eens tot frictie tussen verschillende partijen, maar het is belangrijk dat de belangen van alle partijen goed vertegenwoordigd worden.

Eindconclusie van dit gesprek: ‘Geld is als mest, je moet het verspreiden, anders gaat het stinken.’ .

Ingrid Oonincx
Ondanks de spanning die ze in haar thrillers weet op te roepen, belooft het gesprek met schrijfster Ingrid Oonincx wat luchtiger te verlopen dan het vorige. De eerste ideeën voor haar debuutroman ontstonden toen haar kinderen nog jong waren. Wanneer de kinderen op bed lagen werkte Oonincx op de bank aan haar verhalen. Uiteindelijk deed ze met haar eerste manuscript mee aan een wedstrijd en dat loonde; inmiddels is ze bezig met haar vierde boek.

Volgens Oonincx  zit er altijd wel iets van haarzelf in haar boeken. Zo waren haar kinderen dus nog jong tijdens het schrijven van haar eerste boek. De angst voor de verantwoordelijkheid die hierbij komt kijken is terug te vinden in haar eerste roman. Voor haar tweede roman haalde ze inspiratie uit wat ze las in de krant. En de derde roman speelt zich af in Baarle Nassau, het dorp waar ze woonde in haar jeugd.

De vierde roman, waar ze nu dus mee bezig is houdt wel enig verband met het gedachtegoed van de SP. Het gaat over een middel voor de eeuwige jeugd, dit middel is echter alleen beschikbaar voor de elite. Bij de manier waarop dit middel vervaardigd wordt zijn ook nog enkele vraagtekens te plaatsen. De eerste drie romans van Oonincx zijn te verkrijgen in de betere boekenwinkels en de vierde zal in januari 2016 beschikbaar zijn.

Bed bad brood
Na een korte pauze, muzikaal weer ondersteund door de kalmerende klanken van Kris van Son, gaan we weer verder met het programma. Aan de beurt zijn dit keer Kathy Arnold van We are here, een organisatie die uitgeprocedeerde vluchtelingen (maar ook vluchtelingen die nog of weer in procedure zijn) ondersteunt. Zij gaat in gesprek met Tilburgse wethouder Mario Jacobs.

Jacobs geeft aan dat in zijn portefeuille het asielbeleid eigenlijk het enige onderwerp is dat over mensen gaat. Het wordt dan ook een stuk persoonlijker wanneer je beseft dat een dossier een persoon is. Ook benoemt hij dat de bed bad brood kwestie de issue van uitgeprocedeerde vluchtelingen weer op de agenda heeft gezet, wat een goede bijzaak van een vervelende situatie is.

Arnold vindt het belangrijk om te onthouden dat vluchtelingen hier niet expres komen. Zij vluchten voor de omstandigheden van waar zij vandaan komen, maar hebben dan geen idee waarheen. Zij kiezen dus niet bewust voor Nederland, zelfs als ze net hier zijn, weten ze vaak nog niet waar ze precies terecht zijn gekomen. Als ze dan eenmaal hier zijn gaan ze een procedure in waarin zij alleen maar mogen afwachten. Ze krijgen geen mogelijkheden om te werken, zich verder te ontwikkelen. In sommige gevallen volgt na deze periode dus het bericht dat ze geen asiel zullen krijgen in Nederland, en dan begint een heel ander proces.

Wanneer ze dan uitgeprocedeerd zijn krijgen ze 28 dagen om het land te verlaten. Daar ontstaat het probleem echter al: ze kunnen niet weg. Al zou het veilig zijn om terug te gaan, de financiële middelen en de juiste papieren ontbreken. In een ander EU-land kunnen ze ook niet terecht vanwege de regelgeving binnen de EU. Ze zitten dus vast in Nederland.

In Tilburg blijven we bed bad brood aanbieden, ook al zou dit niet meer mogen in de nieuwe regelgeving. Ook bieden we een soort bed bad brood +, voor lichamelijk en geestelijk kwetsbaren. Acht mensen in Tilburg vallen binnen de bed bad brood regeling en één iemand ontvangt bed bad brood +. In Amsterdam gaat het om zo’n 250 mensen. Eigenlijk zijn alle aanwezigen het er wel over eens: ‘Waar hebben we het over?’. Iedereen heeft recht op een waardig leven.

Afsluiting
Omdat onze columniste Esther Porcelijn nog even nodig heeft om haar Nico Dijkshoorntje af te ronden, luisteren we eerst nog een laatste keer naar Kris van Son. Ze weet het weer voor elkaar te krijgen om alleen met de piano en haar stem alle aanwezigen in haar greep te houden. De omwisseling in het programma lijkt geslaagd, want Esther heeft haar column inmiddels ook af.

In haar column spreekt ze over traditie, en de conclusie is dat we ons soms best kunnen schikken om het een ander naar de zin te maken. Iets wat goed past naar aanleiding van de gesprekken die eerder op de avond te horen waren.

Volgende editie in september 2015
Een traditie die zich zeker voort zal zetten is Buskruit! In september zal de 35e editie plaatsvinden. We hopen dat we ook dan weer veel van jullie mogen verwelkomen.

Advertenties

Over cafebuskruit

Politiek café Buskruit, SP Tilburg
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s