Buskruit in het Brabants Dagblad: Column van Tony van der Meulen over Buskruit 15 mei

Vrouwenpower

Vervuld van aarzeling nam ik zondagmiddag de trein naar het politieke café Buskruit! in Tilburg. Niet alleen omdat ik er Ajax-Twente voor moest laten schieten, idealen gaan voor het spel. Maar vooral omdat de hele middag in het teken zou staan van de vrouwenpower, terwijl ik zou voorlezen uit mijn nieuwe boek Het Patent en dat staat bol van de mannenpower. De kracht van mijn vader die in een verkeerd jaar (1911) was geboren, in de crisis van de jaren dertig als technische man noodgedwongen in de manufacturenzaak van zijn ouders belandde en dat bestaan trachtte te ontvluchten via een patent op zijn
uitvindingen.

Zouden ze zich dat bij Buskruit! wel realiseren? Ik ben ook wel eens uitgenodigd voor een radioprogramma waar een kwartier van te voren een drukke jongen op me af kwam en gehaast vroeg:’Kun je snel vertellen waar je boek over gaat, we hebben er geen tijd voor gehad’. En misschien denken ze bij Buskruit! wel dat ik een vrouw ben. Allerlei Brabantse vrouwen hebben mijn voornaam; ik krijg ook wel mailtjes met ‘Geachte mevrouw’.

Een ander punt van zorg is ook nog het eventuele publiek. Gelijktijdig is er niet alleen essentieel voetbal maar op loopafstand van de Harmonie wordt in de Tilburgse poptempel 013 ook nog een milieucafé georganiseerd. Ik zal dus een curieus gezelschap aantreffen dat noch om voetbal geeft, noch om milieu: bestáán die mensen?

Maar een kwartier voor aanvang blijkt het al verrassend druk in de Harmonie, die eerder oogt als een bedaagde sociëteit dan als een broeinest van opruiende vrouwenpraat. Maar zo balsturig zal het er niet toegaan, deze middag, Het hoofdprogramma is een debat over de integratie en emancipatie van allochtone vrouwen, dat overigens geleid wordt door een keurige man.

Twee allochtone vrouwen doen mee, een krachtdadige Surinaamse en een Iraanse, die zichzelf een Perzische noemt en die ook van wanten weet. Daarnaast zijn er drie blanke Tilburgse vrouwen, maar eigenlijk moet ik hen eerder typeren als ‘dames’. Doortrokken van goede bedoelingen en meelevende oprechtheid, daar niet van. Maar gaandeweg word ik steeds meer gefrappeerd door de kordate niet-lullen-maar-poetsen mentaliteit van de twee allochtone vrouwen en de voorzichtige, bijremmende woordkeus van de Tilburgse
dames. Het essentiële verschil tussen een leven waarvoor je zelf moet vechten en welgemeende opvattingen met een aanzienlijk theoretische gehalte. Het onderscheid ook tussen een krachtig uitgesproken ‘Niks overheid, wij moeten het zelf doen!’ en goedmoedige uitweidingen over ‘een extra rugzakje’ en over een glazen plafond, dat ook nog aan iets ‘gelinkt’ moest worden, maar wááraan, dat is me helaas ontschoten.

Vlak voor me zat een authentieke socialist, van het oorspronkelijke type dat je niet veel meer ziet. Een al wat oudere man, keurig in het zondagse pak, die netjes ging staan als hij een vraag stelde. Zijn vraag leidde hij in met bemoedigende woorden als: ‘Wij moeten het sámen doen.’ De vleesgeworden betere wereld, waarnaar nog steeds reikhalzend moet worden uitgekeken. Mooi om te zien! In de verte hoorde ik de oude Vara-haan weer
kraaien.

Toen moest ik nog. Vanwege de geprogrammeerde vrouwenpower had ik besloten iets over mijn moeder voor te lezen. Een energieke zakenvrouw, die genoot van haar manufacturenzaak, nimmer bij een zachtaardig loket heeft aangeklopt om ‘een extra rugzakje’ en goddank geen weet had van een glazenplafond dat ook nog ergens aan gelinkt moest worden. Maar toen haar winkel niet meer bestond en haar man was overleden, legde zij zichzelf steeds meer beperkingen op en ontglipte alle vrouwenpower haar. Toen ik vragen kreeg over die passage, zei ik dat ik wilde aangeven dat een leven vol vrouwenpower helaas toch minder krachtig kan eindigen. Maar ik geloof dat dit niet zo goed paste in de beoogde programmering.

Over cafebuskruit

Politiek café Buskruit, SP Tilburg
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Buskruit in het Brabants Dagblad: Column van Tony van der Meulen over Buskruit 15 mei

  1. Dirk van Leeuwarden zegt:

    Relativeren is een kunst. Prognoses en uitkomsten kunnen verschillen.
    Nederlandse vrouwen hebben meestal die drive niet om uit het “dal” te klimmen want ze zitten al op een “heuvel”.
    Om vanuit een andere cultuur als vrouw hier iets aan te doen dan zal zij letterlijk en figuurlijk “bergen” moeten verzetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s