Vrouwenpower vs mannelijke oerkracht in Buskruit!

Vrouwenpower, en de kracht van het woord’ zo luidde de kop van onze poster in onze 19de editie van Politiek Café Buskruit!. En niet voor niets. “Nederland bevindt zich qua vrouwen aan de top op het niveau van Pakistan” was één van de pittige uitspraken die we mochten optekenen. Naar aanleiding van het onderwerp Book to Be waren vijf krachtige vrouwen uit Tilburg uitgenodigd om naar aanleiding van het project Book to Be te komen praten over intergratie en emancipatie van (allochtone) vrouwen. Book to Be, een project van de Tilburg Cowboys in samenwerking met de Twern, stelt namelijk dat iedere vrouw haar eigen verhaal heeft. In het project is als onderdeel van een vrijwillige taalcursus aan migrantenvrouwen gevraagd om hun levensverhaal zowel in woord als beeld weer te geven in een achterkaft van een boek. 

Daarnaast was Birsen Başar te gast. Zij is een Turks-Nederlandse schrijfster die klassiek autisme heeft en haar levensverhaal heeft vastgelegd in het boek ‘Ik wil niet meer onzichtbaar zijn’ over autisme en cultuur. Birsen: “In Turkije denken ze dat alleen kinderen autisme hebben. Ik wil duidelijk maken dat dat niet zo is en dat ook volwassen met autisme zoals mij problemen hebben met sociale interactie, beeldvorming en communicatie”. Andersom zou men in Nederland kunnen leren van de vroegdiagnostiek in Turkije. Bij Birsen is haar autisme pas op haar 21ste  ontdekt, ondanks het feit dat ze al sinds haar 15de in de hulpverlening zat. In Turkije stelt men doorgaans de diagnose eerder vast, alhoewel ze daar autisme vaak alleen zien in combinatie met een verstandelijk handicap. Overigens was het niet alleen vrouwenpower dat de klok sloeg in het Politiek Café. Er was ook ruimte voor de mannelijke oerkrachten. De band The Antones bestaat namelijk volledig uit mannen en zij speelden stevige blues van ongekende klasse. Als redactie waren dan ook zeer trots om deze band bij ons op het podium te mogen begroeten. Als columnist las Tony van der Meulen voor uit eigen werk. Werk dat volgens hem “met name ook uit gaat van manpower”, namelijk over de overlevingsstrijd van zijn vader in zijn onlangs verschenen boek “Het patent.” In een eerder boek over zijn verblijf in Ugunda heeft hij echter ook de kracht van vrouwen ontdekt bij de opbouw van dat land. Achter iedere man aan de top staat namelijk een krachtige vrouw.

Book to Be

Voor Gerda de Vries, Mahtab Masroorpour, Gwen Emanuelson, Marie Therese Blomme en Tine van de Weyer was het duidelijk: als je het hebt over de strijd qua emancipatie en integratie van vrouwen, dan geldt dat niet alleen voor allochtone vrouwen. Ook vrouwen aan de onderkant van de samenleving, zoals alleenstaande moeders en vrouwen met een
handicap, hebben moeite om deze strijd te voeren. Ook zijn er nog steeds veel te weinig vrouwen aan de top. De overheid geeft daarbij het verkeerde voorbeeld door de haar zelf gestelde quotum vrouwen aan de top niet te halen. Natuurlijk zijn vrouwen als eerste verantwoordelijk voor hun eigen ontwikkeling, maar de overheid kan wel degelijk helpen in de ondersteunende sfeer. Want niet iedere vrouw kan op eigen kracht emanciperen. Want het motto van de Wet WIJ die stelt dat je voor je 27ste geen uitkering krijgt maar ‘of moet werken of moet studeren’ houdt er geen rekening mee dat het vaak voor vrouwen eigenlijk ‘werken en zorg’ en ‘studeren en zorg’ is. Omdat geen rekening wordt gehouden
met de zorgtaak, wacht hen noodgedwongen een langdurig bestaan in de bijstand, omdat deze vrouwen de benodigde startkwalificatie daardoor niet kunnen halen.

Een groot deel van de mensen die onder de armoedegrens leven betreft dan ook
alleenstaande moeders en hun kinderen. Investeren in vrouwen is investeren in
generaties. “Indien je het mogelijk maakt voor vrouwen om beide taken wel te combineren, zoals Feniks in haar sociale activeringsprojecten doet, en de
startkwalificatie te halen, dan kan je vrouwen voor wel 30 jaar uit de bijstand
houden. Dat levert dan al snel 500.000 euro per persoon op”, zo rekende Gerda de Vries van Feniks het publiek voor. Belangrijk is dat de bureaucratie verdwijnt. Het moet daarbij niet uitmaken wie je voor je hebt aan het loket. Voor migrantenvrouwen is het daarbij van belang dat het diploma uit het land van oorsprong hier ook erkend wordt, want vaak is dat nu niet het geval, zo gaf Mahtab Pasroorpour uit Iran aan. Ze is eigenlijk landbouwtechnisch ingenieur, maar doet nu administratief/secretarieel werk. Bovendien wordt je door je afkomst sowieso al laag ingeschaald, vertelde Gwen Emanuelson. Ze is in Nederland geboren en zelfs nog nooit in Suriname geweest, toch worden er in sollicitatiegesprekken niet eens naar haar CV gekeken, omdat werkgevers hun oordeel al klaar hebben als ze binnenkomt.

Voor migrantenvrouwen geldt wel dat ze hun best moeten doen om als ze naar Nederland komen om de Nederlandse taal te leren. Dat wil zeggen zover ze daar de ruimte van hun man voor krijgen. Voorlichting aan mannen zou in die zin daarom ook onderdeel kunnen uitmaken van het emancipatieproces van de vrouw. Echter om alleen bij de man te beginnen gaat de spreeksters te ver. Dan duurt het veel te lang voordat er iets bereikt wordt. Je kan beter de vrouw leren om aan de keukentafel met de man te onderhandelen, dat gaat veel sneller. Maar ook bedrijven kunnen hun verantwoordelijkheid nemen. Waarom biedt bijv. Coca Cola haar migrantenwerknemers niet voor een uur in de week een cursus Nederlands aan? Voor deelneemster Mahtab Pasroorpour is haar levensverhaal in ieder geval nog niet afgelopen bij de achterkaft. Het verhaal gaat zeker nog verder in de komende periode. De strijd om vrouwenemancipatie is daarbij pas afgelopen als het onderscheid tussen vrouwelijke en mannelijke eigenschappen niet meer wordt gemaakt.

Autisme en cultuur

Een vrouw die haar verhaal al wel op papier heeft gezet en die met haar verhaal ook indruk maakte op het publiek in de zaal is Birsen Başar. In “Ik wil niet meer onzichtbaar zijn” vertelt zij dat zij zich altijd buitengesloten heeft gevoeld en eigenlijk nooit vriendinnen
heeft gehad. Het boek is daarbij bedoeld als een antwoord op het feit dat in Turkije autisme alleen gezien wordt in combinatie met zware beperkingen. ‘Ik wilde laten zien dat dat niet klopt. Ik wilde niet meer onzichtbaar zijn.” In Turkije wonen 75 miljoen mensen en naar schatting heeft 1% daarvan autisme, dat zijn zo’n 750.000 mensen. De focus ligt daarbij op kinderen. Birsen: “Die kinderen worden echter ook volwassen en dan hebben ze nog steeds autisme”. Het tweede boek van Birsen komt eraan en wordt wat diepgaander. In haar huidige boek heeft ze met name de kenmerken van autisme beschreven. Ook denkt ze eraan om met een theatervoorstelling te komen. Zij heeft autisme nu ervaart als onderdeel van haar identiteit en geeft lezingen en mediaoptredens door het hele land. Ze is
daarbij ook openhartig over haar fieps: prinses Maxima en daarnaast haar 9 parkieten. Zowel het publiek als hulpverleners reageren positief op haar verhaal. Een mooie opmerking uit het publiek daarbij was dat “als je zoals Birsen je handicap als onderdeel van je identiteit ziet, dan wordt die handicap je kracht.” Birsen Başar hoopt dan ook dat er over 10 jaar nog meer belangstelling is voor autisme.

Over cafebuskruit

Politiek café Buskruit, SP Tilburg
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s